Το όνομα μου είναι Λίζα Ζωγράφου. Πριν από περίπου δώδεκα χρόνια, το 2006, έφτιαξα το πρώτο μου παγωτό. Η πορεία της ζωής μου μέχρι τότε ήταν λίγο-πολύ ως εξής. Γεννημένη στα τέλη της δεκαετίας του ‘70, μεγάλωσα σε ένα προάστιο της Αττικής. Ως μαθήτρια αλήτευα πολύ, μελετούσα λίγο και κινδύνευα πάντοτε να μείνω στην ίδια τάξη. Τελειώνοντας το σχολείο το 1997, με μπόλικο πείσμα και ατελείωτο διάβασμα πέρασα στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Μέχρι το Πανεπιστήμιο η σχέση μου με την κουζίνα ήταν ανύπαρκτη.  Η μητέρα μου, πλήρως εργαζόμενη μητέρα με τρία παιδιά, είχε βρει την οικιακή ηρεμία της στην έλευση των σουπερ μάρκετ και των νέων θαυματουργών  προϊόντων που κατέκλυζαν τα ράφια τους. Πουρές σε σκόνη, κατεψυγμένα γεύματα Μπάρμπα Στάθης, έτοιμο φύλλο τυλιγμένο σε ρολά κτλ κτλ. Όσο για τις λατρεμένες μου γιαγιάδες, η μόνη σχέση που είχαν με την κουζίνα ήταν να ανοίγουν το καπάκι της κατσαρόλας για να δουν τι έχει μέσα. 

Με αυτό το ανύπαρκτο βιογραφικό περί μαγειρικής, το 2000 πήγα στη Βουδαπέστη για έξι μήνες με ένα πρόγραμμα ανταλλαγής φοιτητών. Και εκεί αναγκάστηκα να βρω τρόπους να τρέφομαι. Τα πρώτα μου βήματα στη μαγειρική σημαδεύτηκαν από τη χρήση πολλών λιπαρών. Στη Βουδαπέστη η διατροφή μας αποτελούνταν κυρίως από ζυμαρικά με κρέμα γάλακτος και τυριά, τηγανιτές πατάτες και τη μαγιονέζα μονίμως πάνω στο τραπέζι την ώρα του φαγητού (εντάξει, δεν τη βάζαμε και πάνω στην καρμπονάρα, αλλά οπουδήποτε αλλού μπορούσαμε, τη βάζαμε). Επιστρέφοντας στην Αθήνα συνέχισα την ασχολία μου με τη μαγειρική και έτσι ανακάλυψα τυχαία ότι ένας εγγυημένος τρόπος για να εντυπωσιάσει κανείς το αμόρε του, είναι να μαγειρεύει. Και ενώ ίσως και να είναι λίγο παθητικό το ότι μαγείρευα επί τούτου, δηλαδή για να εντυπωσιάσω, πλέον το βλέπω νοσταλγικά σα μέρος του μεγάλου πειράματος της ενθουσιώδους νεότητας όπου όλα επιτρεπόντουσαν. 

Τελειώνοντας το πανεπιστήμιο ξεκίνησε για τα καλά η περιπέτεια μου στην οικογενειακή μας επιχείρηση. Μονίμως σε ρόλο κασκαντέρ, όπου υπήρχε ανάγκη έτρεχα και έπεφτα με τα μούτρα. Λογιστήριο, πωλήσεις, διαχείριση αποθήκης όλα τα έκανα με πάθος. Ξεκινώντας όμως τη δουλειά, όλοι οι ποδαρόδρομοι και οι μετακινήσεις με τη συγκοινωνία σταμάτησαν και το αμάξι έγινε το μοναδικό μέσο μετακίνησης. Και άρχισα να παχαίνω. Οπότε σταδιακά οι κρέμες γάλακτος στο φαγητό κοπήκαν και διατροφικά άρχισα να ακολουθώ πιο υγιεινά μονοπάτια. 

Τον αντίθετο δρόμο ακολούθησε η ενασχόλησή μου με τα γλυκά, η οποία ξεκίνησε μετά το πανεπιστήμιο. Ενώ η πρώτη μου απόπειρα να φτιάξω ένα κέικ είχε σημαδευτεί από την αποστροφή για το πόσα αυγά, αλεύρι και ζάχαρη περιέχει, στη συνέχεια, αφού κατέστρεψα άπειρα υλικά τροποποιώντας τις συνταγές των γλυκών για να τα κάνω πιο «λάιτ» , άρχισα να καταλαβαίνω και να σέβομαι το ρόλο των συστατικών σε ένα γλυκό. Το 2006 αγόρασα την πρώτη μου παγωτομηχανή. Στη συνέχεια, με τη βοήθεια του διαδικτύου, έπεσα με τα μούτρα στο να φτιάχνω παγωτά. Το 2010 έχοντας καταβροχθίσει και ό, τι βιβλίο βρήκα στο Αmazon περί παγωτών, ακόμα και βιομηχανικού ενδιαφέροντος, αποφάσισα να γραφτώ σε διετές πρόγραμμα σχολής ζαχαροπλαστικής. Εκεί απέκτησα και την πιο σημαντική γνωριμία της ζωής μου: τον άντρα μου. Τα πρώτα μας ραντεβού ήταν τελείως φιλικά και καθώς τρώγαμε σούσι και γελάγαμε, ούτε που μας πέρναγε από το μυαλό ότι μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια θα είχαμε το πρώτο μας παιδί. Και ότι τελικά θα αποκτούσαμε δύο αγόρια και μια οικογένεια όπως κανείς από τους δύο δεν είχε φαντασιωθεί.

Το Biterkin είναι το άθροισμα όλων των επιμέρους εμπειριών μου. Εδώ θα βρεις πάνω από όλα αυθεντικές και αξιόπιστες συνταγές για παγωτά, με μία εμμονή στις αναλυτικές οδηγίες για να σου πετυχαίνουν πάντα. Θα σου μάθω ό, τι ξέρω για τη χρήση της ακατέργαστης ζάχαρης στην ζαχαροπλαστική και τα μυστικά της, ένα θέμα που το έχω εξαντλήσει. Και αν ανεβάσω συνταγή για φαγητό, θα είναι επειδή πραγματικά πιστεύω ότι αξίζει να πιάσει λίγο χώρο στο ήδη υπερκορεσμένο διαδίκτυο. Στόχος του Biterkin είναι να μοιραστώ μαζί σου συνταγές και αξιόπιστες οδηγίες σε ένα ήρεμο περιβάλλον, χωρίς διαφημίσεις. Ελπίζω να το απολαύσεις.